Pontian Greek Society of Chicago

Three Eagles

Three eagles, three eagles and all three decorated finely,
they brought food, they brought drinks, sit and eat and drink.
One drank much wine and became drunk and fell asleep.
Another misstepped and erred on his way
and the other grew old and lost his wings.
Don’t cry for the one who got drunk, he’ll sober up,
Don’t cry for the one who erred, he’ll ask and find his way,
But cry for the one who grew old and more wings cannot grow.

Remarks and Observations

The psychosocial content of this poem is expressed in three poetic images. They are symbolic, and embodied by three eagles.

The first eagle symbolizes the fun-loving human, the human who is not troubled in life. He searches to find happiness and joy in a some what superficial way.  Within the dizziness of intoxication, he experiences joy. The poetic image offers us the cheerful aspect of life.

The second eagle loses his way. He symbolizes the warrior who, because of a mistake, finds himself at an impasse. The circumstances of the third eagle constitute the basic aspiration
of the secular poet. The old eagle’s wings are torn. That symbol refers to the dramatic phases of human existence. It reminds us of the tragic fate of the human being who is born in order to die. The poetic image symbolizes the tragic circumstances of old age.

Between life and death, there stands the elderly man and woman each as a tragic individual. His future does not belong to him and he has lost the past.

The last line is a cry. It is a dramatic appeal.

“But cry for the one who grew old and more wings cannot grow”. The cry becomes a moral imperative aimed towards youth.  It invites them to respect the aged.  Someday they will also reach that point.  If they do not convey respect, they will not have the right to demand it.

The aged among us are glowing pillars. They try hard to struggle with us. Their hearts yearn for the wonderful struggles, but they do not possess the corresponding strength.Their minds imagine the harshness of reality. They are unwilling.

Even so, the elders hold their own majesty.
They are living bearers of traditions.
They are a sacred altar in front of which youth
would do well to stand with respect,reflecting a little. Youth, as much as possible, must moderate the painful emotions of their parents.

Τρεις  Αετοί

Τρεις αετοί, τρεις αετοί κι οι τρεις καϊτανεμένοι,
εγκαν φαΐν, έγκαν ποτήν, κάθουν καί τρών' καί πίνε.
Ο εις έπεν πολλά κρασίν κι έμέθυξεν κι έρρούξεν,
άλλος επαραστράτεσεν κι ελάθεψεν τη στράταν,
κι άλλος επαρεγέρασεν κι ετσακοφτερουλίεν.
Μη κλαίτε άτόν, π' έμέθυξεν, άπομεθεί καί σκούται,
μη κλαίτε άτον π'  έλάθεψεν, καταρωτά καί πάει,
κλαψέστε άτον π' έγέρασεν κι άλλο φτερά 'κί φέρει.
•••
καϊτανεμένοι = γαϊτανοστολισμένοι,
έτσακοφτερουλίεν = τουσπάσαν τά φτερά, γέρασε,
σκούται = σηκώνεται.

Τρεις αητοί

Τρεις αετοί, τρεις αετοί, γαϊτανοστολισμένοι,
φέραν φαγί, φέραν πιοτό, κάθονται, τρών' καί πίνουν.
Ό ένας παραμέθυσε κι έπεσε κι έκοιμήθη,
ό άλλος παραστράτησε καί λάθεψε τό δρόμο
κι ό τρίτος παραγέρασε καί σπάσαν τά φτερά του.
Μη κλαίτε αυτόν πού μέθυσε, θά ξεμεθύσει πάλι,
μη κλαίτε αυτόν πού λάθεψε, θά βρει ρωτώντας άκρη,
μόν' κλάψτε αυτόν πού γέρασε καί πιά φτερά δέν φέρνει.

παρατηρήσεις και σχόλια

Τό κοινωνικοψυχολογικο περιεχόμενο του ποιήματος εκφράζεται με τρεις ποιητικές εικόνες. Είναι συμβολικές. Τίς ενσαρκώνουν τρεις αετοί.

Ό πρώτος αητός συμβολίζει τον γλεντοκόπο άνθρωπο. Αυτόν πού δέν προβληματίζεται στη ζωή. Κοιτάζει νά βρει τη χαρά καί τήν ευτυχία μέ τρόπο κάπως επιπόλαιο. Μέσα στη ζάλη της μέθης νιώθει ευτυχισμένος. Ή ποιητική εικόνα δίνει τήν εύθυμη όψη της ζωής.

Ό δεύτερος άητός χάνει τό δρόμο. Συμβολίζει τόν αγωνιστή, πού, άπό κάποιο λάθος, βρίσκεται σέ αδιέξοδο.

Ή περίπτωση του τρίτου αητούαποτελεί τον βασικό στόχο του λαϊκού ποιητή. Τού γερασμένου άητού τά φτερά είναι τσακισμένα. Ό συμβολισμός άφορα τη δραματική φάση της ανθρώπινης ζωής. Υπενθυμίζει τήν τραγική μοίρα τού ανθρώπου, πού γεννιέται, γιά νάπεθάνει.   Ή ποιητική εικόνα συμβολίζειτήν τραγική θέση τών γερατειών.

Ανάμεσα ζωής και θανάτου, στέκει ό γέροντας, ή γερόντισσα, σάν πρόσωπο τραγικό. Τό μέλλον δέν τουανήκει και έχασε το παρελθόν.

Ό τελευταίος στίχος είναι κραυγή. Είναι επίκληση δραματική.

Μόν' κλάψτε αυτόν, πού γέρασε καί πιά φτερά δέν φέρνει. Γίνεται ή κραυγή ηθικό παράγγελμα προς τους νέους. Τους καλεί νά σεβαστούν τά γερατειά. Κάποτε θά φτάσουν καί εκείνοιστήν ίδια θέση. "Αν δέν αποδώσουν τόν οφειλόμενο σεβασμό, δέν θά έχουναργότερα τό δικαίωμα νά τόν απαιτήσουν.

Φωτεινές κολώνες οί γέροντες ανάμεσα μας. Πασχίζουν νά αγωνιστούν μαζί μας. Ή καρδιά τους ποθεί τους ωραίους αγώνες, μά δέν έχουν τίς ανάλογες δυνάμεις. Ό νους τους στοχάζεται τή σκληρή πραγματικότητα. Είναι πιά ανήμποροι.

"Ομως, έχουν τά γερατειά τό δικό τους μεγαλείο. Είναι ζωντανοί φορείς παραδόσεων.Είναι βωμός ίερός, μπροστά στον όποιο οφείλουν τά νιάτα νά σταθούν μέ σεβασμό καί λίγο φιλοσοφώντας. Πρέπει, οσο μπορούν, νά μετριάσουν τά αισθήματα πόνου τών γεννητόρων τους.

Hellenism/Romiosoni is lost 
*Pontian Greek dialect version

A bird, a kind bird, from the City flying,
neither at vines nor at fields he alighted,
He flew and perched at the Portal of Hagia Sophia.
His wing he revealed, in blood soaked,
And his other wing holding a paper inscribed.
What it meant no one could understand or decipher
not even the Patriarch and all his clerics.
And a young boy, a kind little boy goes near
and reads it.
And once he reads it he cries, his heart cries:
Alas and woe is us, Hellenism is lost!

Πάρθεν ή Ρωμανία...

 Έναν πουλίν, καλόν πουλίν, έβγαίν' από την Πόλιν,
 ουδέ σ' αμπέλια κόνεψεν, ουδέ σά περιβόλια,
 επήγεν καί ν' εκόνεψεν σ'  για-Σοφιάς την Πόρταν.
 ‘Εδειξεν τ' έναν τό φτερόν, σό αίμαν βουτεμένον.
 Καί σ' άλλο τό φτερόν άθε, χαρτίν βαστά
 γραμμένον.
 Άτό κανείς 'κί άναγνώθ',κανείς 'κί ξέρ' ντό λέγει,
 μηδέ κι ό Πατριάρχης μου μέ όλους τους
 παπάδες.
 Κι έναν παιδίν, καλόν παιδίν, πάει καί άναγνώθει.
 Σίτ' αναγνώθει, σίτια κλαίει, σίτια κρούει την
 καρδίαν:
 Ν' άηλί εμάς καί βάιεμάς, 'παρθεν ή Ρωμανία.

Hellenism is lost/Romiosini
*Modern Greek Version

A bird, a nice bird from the City departs
and neither on the vineyard nor in the fields paused,
He flew away and on the portal of Hagia Sophia alighted.
His one wing he revealed and blood soaked it was.

On his other wing he holds a paper inscribed.
Not one person can read the message,
neither can my patriarch with all his clerics.
And one boy, a kind boy, the message he reads.
Reading and crying,these words he utters:
Woe to us, Alas to us, Hellenism is lost!

Χάθηκε ή Ρωμιοσύνη


 ‘Ενα πουλί, καλό πουλί, από την Πόλη βγαίνει
 κι ουδέ στ' αμπέλια στάθηκε κι ουδέ στά
 περιβόλια, φτερούγισε καί κόνεψε στ' Άγια-Σοφιάς
 την Πόρτα.
 ‘Εδειξε τόνα τό φτερό κι ήταν ματωβαμένο.

 Στήν άλλη τη φτερούγα του χαρτί βαστά γραμμένο.
 Νά τό διαβάσει δεν μπορεί τό μήνυμα κανένας,
 μηδέ κι ό Πατριάρχης μου μέ τους παπάδες όλους.
 Κι ένα παιδί, καλό παιδί, τό μήνυμα διαβάζει.
 Διαβάζοντας καί κλαίοντας, τούτα τά λόγια λέει:
 Άλλοί σέ μας, άλλοί σέ μας, ή Ρωμιοσύνη 'χάθη!